سلام. حالتون چطوره؟ روز بلاگستان رو به همتون تبریک می گم. فکر نمی کردم فرصت کنم و درباره این روز بنویسم ولی یهو توفیق شد و الان دست به تایپ شدم! 
وبلاگ نویس. وبلاگ نویس ایرانی. وبلاگ نویس ایرانی یه آدمه! مثل هـــمه آدمای روی زمین. نه شاخ داره، نه دم داره، نه حلقه به گوشه و نه غیرعادی! وبلاگ نویس ایرونی اونی نیست که خیلی از آدمای جامعه مون ازش می دونن. وبلاگ نویس ایرونی کسی ه که سعی می کنه با هر ابزاری، به هر وسیله ای فکرشو، ذهنشو، عقایدشو به جامعه اش نشون بده. برای خیلی از فرنگی ها جالبه که چقدر این ایرونی ها با عشق می نویسن. هر حرف از کلمه رو که تایپ می کنن با تمام وجوده! بابا وبلاگه دیگه مگه چیه؟!
ولی نه! برای یه ایرونی، وبلاگ فقط وبلاگ نیست. وبلاگ یه تریبون ه. تریبونی که به ندرت می تونه بین دوستای حقیقیش، بین خانواده اش و بین مردمش اونو پیدا کنه. تریبونی که سخته با هویت خودت بری بالاش وایسی و حرفتو، نظرتو بگی. وبلاگ برای یه ایرونی جاییه که خودشو خالی می کنه. اینقدر که میاد و هر دقیقه ذهنشو اختصاص می ده به وبلاگش. از دیدن یه کامنت جدید بال در میاره و دوست داره بدونه واقعا آیا همفکری هم داره یا تویه این دنیای وانفسا تک و تنهاست و بجز خدای خودش کسی صداشو نمی شنوه. بله؛ وبلاگ برای من، برای تو و برای ما به این دلیل مهمه که خیلی از حرفامون تویه دنیای واقعی خریدار نداره. چرا؟ شاید بشه اسمشو آزادی بیان گذاشت ولی من فکر کنم بهتره اسمشو بذاریم، جرئت بیان! حالا چرا خودتون شرایط رو بهتر می دونید!
اینه که وبلاگ من، گاهی زندگیمه. اگر بهش توهین کنن خیلی بهم بر می خوره. چون فکر می کنم یکی یه مشت محکم زده به بنیان فکریم. از وبلاگم بت نمی سازم. خدای نکرده نمی گم نوشته هام کتاب آسمانی مه و همینه که هست! نه! بقولی می خوام feedback بگیرم! یه مشت می زنم تا یه مشت بخورم و ببینم طرفم چندمرده حلاجه! آره. می خوام بگم نظر من اینه.
برای اینه میاییم، تااااااا می تونیم اطلاع رسانی می کنیم، میگیم آی مردم. آی اهالی وبلاگستان. امروز روز وبلاگستان (بلاگستان) ه! میگیم گوش بزنگ باشید. بعضیا اومدن و توی این دنیای پاک که قبلن هم گفتم یکی از پاکترین محیط های netه، رسوخ کردن! اونم با نیت بد! اونم فقط و فقط برای دوستیابی! اینجا رو کردن چت روم. کردن جای دختربازی! بله! بعضیا هم از این مسئله اینقدر ناراحتن که بار و بندیل وبلاگو بستن و رفتن! شاید اینقدر درگیر لایک زدن شدیم که دیگه به محتواهای تولید شده توجه نمی کنیم! اینقدر رفتیم تویه بحر رتبه الکسا و تعداد لایک هر پست و دنبال کننده های توئیتر که یادمون رفته بابا ما اهل کجاییم!
کاری نکنیم با همین دستای خودمون، تریبونمون یا بهتره بگم، تنها تریبونمون آلوده بشه. بذاریم پاک بمونه…
شما میتوانید ما را دنبال کنید از خوراک RSS 2.0 و یا پاسخ بگذارید در صورت تمایل، بازتاب بفرستید.
سلام پدارم روزت مبارک
من فکر می کنم این آزادی بیان یا جرأت بیان فقط مخصوص وبلاگ نویسای ایرانی نیست هرکسی ممکنه که برای گفتن حرفاش دنبال یه جای آزاد و بی دردسر بگرده حالا توی هر جامعه ای که می خواد باشه
@عالیه,
سلام. شاید ولی شدت این مسئله توی جامعه ما خیلی بیشتره. از اوون مهمتر ما فقط به دنبال جای “بی دردسر” نیستیم. بعضی وقتا نمیشه حتی حرفها رو بیان کرد! مرسی از نظرت.
ای ول به این غیرتی که به وبلاگت داری
اتفاقاً منم مثل شما روی مسخره کردن وبلاگها خیلی حساسم
@صادق,
مرسی. موقع نوشتن غیرتی شدم!
خیلی بده که بعضیا به وبلاگ نویسا به چشم جماعتی بیکار نگاه می کنن! البته از روی نادانی!!
خوشحالم که همدلی اضافه شد بر یارانم در این دنیای مجازی وبلاگستان . خوشحالم که حرف دلم بر دلتان نشست . خوشحالم که یک دوست افزون شد بر شمار دوستان یکدل.
ممنون از لطفی که داشتید.
@پیر فرزانه,
منم از پیدا کردن همدردم خوشحالم.
از آشناییتون خوشوقتم. باز هم بهتون سر می زنم.